Ik heb goed geslapen in Wargnies-le-Petit. Het heeft vannacht wel een beetje geregend, maar niet echt heel erg veel. Ik had de tarp gerepareerd en dat werkte. Nu is het mooi weer. Alles is natuurlijk nat en moet eerst drogen voordat ik weg kan. Als ik helemaal ingepakt ben en weg kan stopt er een fietser. Hij heeft ook de Camino gelopen, maar is gestart vanuit Zuid-Frankrijk. Dat doen veel mensen. Ik heb een heel gesprek met hem en dat is hartstikke leuk, want hij spreekt ook een beetje Engels. dus dat maakt het voor ons beiden wat makkelijker. We gaan allebei op weg.

Het terrein is erg veranderd: het glooit heel erg dus soms is het flink klimmen. Af en toe kom ik een dorpje tegen, maar dat is verlaten. Het volgende dorpje is ook verlaten, maar aan de rand kom ik iemand tegen en die kan me in ieder geval water geven en dat is wel erg belangrijk.

Na misschien een uur of 2 kom ik bij een feestzaal. Die is gesloten, maar er zijn wel mensen aan het werk en die verkopen een pilsje. Die was wel lekker, want het is hartstikke warm. Na de feestzaal duik ik het bos in. Ik kom in Bois de Mormal en dat is echt heel erg mooi. Ik kom verder niemand meer tegen daar ook en ik heb daar ook een lekker lange rust op een open gehakt stuk. Kan alles een beetje weer drogen en na verloop van tijd kan ik weer verder. Ik blijf door het bos lopen, echt een heel mooi gebied, maar verder niemand te zien en niks te horen enzovoorts.

In het midden van het bos ligt een plaatsje, Locquignol en daar is een café-restaurant dat open is. Ze hebben ook eten: één of andere specialiteit. Lijkt een beetje op een pizza: kaas met uitjes op een kruimelbodem en er zit tomaat en sla bij én ze hebben bier. Dus ik zit weer helemaal gebeiteld. Ik heb zelfs mn vitaminen binnen gekregen.

Daarna ga ik weer het bos in. Er was een overnachting verderop, maar het was een heel onvriendelijk mens en ik begreep helemaal niks. Ik kon er in ieder geval niet blijven dus dat ging niet door. Toch maar weer doorlopen.

Uiteindelijk kom ik in Landrecies terecht, maar daar is ook helemaal niks. Bij de politie nagevraagd: ook helemaal niks dus verder lopen langs La Sambre. Er zijn heel veel eendenkooien en op een gegeven moment dacht ik: hier ga ik gewoon slapen. Daar heb je ook niks dus toch maar een stukje doorlopen.

Uiteindelijk heb ik langs een oorlogskerkhof geslapen, aan de buitenrand. Er stond een mooie, stenen muur omheen en precies achter die muur heb ik geslapen. Niet op het kerkhof zelf, maar net erbuiten en het was een prima plek. Ik heb er heerlijk geslapen. Er kwam nog een hele familie langs die kwam kijken bij het oorlogskerkhof terwijl ik al in de slaapzak lag, om een uur of 20:00 uur ‘s avonds, met een kleine erbij ook, maar geen probleem. Ik heb daar prima geslapen. De hele nacht is droog geweest, ik heb niet eens de tarp opgezet dus heerlijk. Het was een goede nacht.