We hebben heerlijk geslapen na een prettige avond met Jean en Caroline. Als we beneden komen is Caroline al naar haar werk. Jean is er wel en we krijgen een ontbijt met vers gemaakt en zelfgemaakt brood. Na het ontbijt, alles is al ingepakt en brengt Jean ons naar de route. Hij loopt een heel stuk met ons mee zodat we niet fout kunnen gaan. Als we bij de Schelde zijn, gaat hij weer terug naar huis en wij gaan verder.

Lang de Schelde komen wij een fietser tegen. Hij stopt en begint met ons te praten. Hij is van plan om volgende week te vertrekken op de fiets langs de andere route naar Santiago, samen met iemand anders en de vrouwen rijden er achteraan met de auto om ze te bevoorraden. Hij is net aan het herstellen van een burn-out. Hij wenst ons heel veel succes en wij wensen hem natuurlijk ook heel veel succes. Hij rijdt weer verder en wij gaan ook weer verder. Na een uur zitten wij te rusten en komt hij weer terug van zijn fietsronde, stopt weer bij ons, geeft ons 5 euro en zegt dat we op zijn kosten wat moeten drinken. Hij geeft ons een medaillon van Maria om ons te beschermen en een pakje Dextro Energy, want druivensuiker moet je altijd bij je hebben. Zo aardig en eerlijk. Heel apart. Dit soort dingen gebeuren eigenlijk de hele dag door. Dan stopt er weer iemand, dan wenst iemand weer succes en veel moed enzo voort. Er zijn hier heel veel kinderen op schoolreisje op de fiets.

Rond een uur of 12 zijn we in Oudenaarde. Het is tijd om te eten. Ook daar worden we weer aangesproken door iemand die zelf de Camino heeft gedaan en hij wijst ons ook een beetje de weg waar we kunnen eten. We eten in een restaurant dat hoort bij het centrum voor de ronde van Vlaanderen. Alles staat hier in het teken van fietsen. Er komt zelfs een hele groep met fietsers binnen tussen de 10 en 12 jaar met begeleiding die hier allemaal beginnen te buffelen: allemaal pasta, pasta, pasta. Was wel grappig. Wij hebben er zelf ook lekker gegeten. Het is beter om s middags warm te eten dan s avonds. Voor mij waren het gehaktballen in tomatensaus met aardappelpuree en voor Loes was het iets met kaaskroketjes en brood.

Na de rust zijn we weer op pad, verder langs de Schelde. We blijven bijna helemaal tot aan de bron van de Schelde doorlopen tot in Frankrijk, langs de Schelde steeds. De ene keer dichtbij, de andere keer een beetje er vanaf. Rond een uur of 4 zijn we in Kerkhoven. Het begint tijd te worden om een beetje uit te kijken naar een slaapplaats. Onderdak is er niet, we vragen dat. Er is een Bed en Breakfast, maar dat is alweer 4 a 5 km uit de buurt. Dat is meer dan een uur lopen dus voor ons niet acceptabel.

Ik besluit om naar de pastorie te gaan en daar te vragen. Eerst naar de kerk, maar in de kerk is niemand. We bellen bij de pastorie aan om te vragen of zij ons kunnen helpen. De pastorie is ook niet meer bemand maar wordt gerund door een stelletje die daar in hun eentje in een hele pastorie wonen. We zijn van harte welkom om bij hen te slapen. Ze hebben vorige week ook al mensen van de Camino gehad en nu zijn wij aan de beurt.

We slapen in de pastorie. Sarah, de jonge vrouw die de deur open gedaan heeft, woont daar samen met haar vriend Mathias. Mathias is nog niet thuis en Sarah moet straks naar haar werk. Evengoed mogen we naar binnen. Ze gaat wel Mathias nog even bellen om te vertellen dat wij er zijn, want anders schrikt hij zich rot als hij thuiskomt. Daarna vertrekt ze naar haar werk. We zien Mathias, hij is heel vriendelijk, hij zegt gedag maar daarna zien we hem niet meer. Om een uur of 10 komt Sarah thuis maar die laat zich ook niet meer zien. Die gaat ook gewoon naar bed.

Het leuke is dat ik wel wifi heb dus ik kon alles weer even bijwerken wat nodig was. We hebben daar heerlijk geslapen.